Çok ama çok iyi arkadaş olan iki arkadaş bibirinin can dostuymuş.birgün hakan denen arkadaş diğer arkadaşına “benim için ölür müsün?”demiş.murat denen arkadaş ise buna olumlu yanıt verince hakan murattan nişanlısını kendine istemiş.murat için zor olsada nişanlısından vazgeçip hakanla evelendirmiş.bir süre sonra muratın işleri bozulmuş ve hakanın fabrikasından iş istemiş.ama hakan onu kabul etmemiş.murat artık dostluğunu bitirmeyi düşünmüş.murat yolda yürürken yaşlı bir amca ile karşılaşmış.yaşlı amca “çok hastayım evladım bana yardım et”demiş.buna dayanamayan murat elinden geldiğince yaşlı adama bakmış.ama birgün yaşlı adamın ölüm haberini alınca çoook üzülmüş.fakat yaşlı adam gerçekte çok zenginmiş ve misrasının yarısını murata vermiş.murat çok zengin olmuş.en iyi dostu olan hakanın önündeki evi satın almış.işleride çok iyiymiş.muratın kapısına birgün bir teyze gelmiş ve bir parça ekmek istemiş.murat onu eve almış.konuştuktan sonra murat, teyzeye bir teklifte bulunmuş.”sen bu evdeki işeri yapar ve para kazanırsın”.teyze bunu kabul etmiş.bir süre sonra teyze ona sevgilisi olupolmadığını sormuş.muratta hayır ceabını verince teyze onu bir ızla tanıştırmış.birbirlerini sevmişler ve nişanlanmışlar.düğün davetiyeleri dağıttıkları zaman aklına hakan gelmiş ve dayanamayarak onada davetiye göndermiş.düğün günü geldiğind emurat hakanı görünce elne mikrafonu alıp konuşamaya başlamış.”bir zamanlar bir can dostum vardı.benden nişanlımı istedi verdim.ondan iş isteyince beni görmek bile istemedi.”bu sefer hakanda konuşmaya başlamış”bir zamanlar bir can dostum vardı.ondan nişanlısını istedim.çünkü nişanlısı kötü yola düşmüştü.fabrikama gekdiğinde onu görmek istemedim çünkü öbür insanlar karşısında küçük düşürmek istemedim.ona yaşlı bir amca gönderdim.aslında o benim babamdı.mirasımın yarısını ona verdim.kapısına dayanan teyze ise benim annemdi.ona göz kulak olsun diye yolladım.şu anda evlendiği kız ise benim kız kardeşim.onu mutlu olması için ben ikna ettim.”

GÜL…
Kan rengi , kıpkırmızı güllere bayılırdı…
Zaten onlarla adaştı…
Adı : Gül ’dü…
Kocasının sevgili Gül ’ü…
Her yıl evlilik yıldönümünü kapının önünde bulduğu enfes fiyonklarla süslü kucak dolusu kırmızı güllerle kutlardı…Hiç aksatmadan.
Hatta , eşini kaybettiği yıl dahi kapısı çalınmış gülleri kucağına bırakılmıştı,
Küçük bir kartla birlikte ;
“ Seni geçen sene bugünden daha çok seviyorum…”
Birden bunların son gülleri olduğunu düşündü. Önceden ısmarlanmış olmalıydı. Öleceğini nereden bilebilirdi?…
Zaten her şeyi daha önceden planlamayı ve yapmayı çok severdi.
Gülleri özenle içeri taşıdı. Saplarını kesti , vazoya yerleştirdi.
Vazoyu da konsolun üzerine , eşinin fotoğrafının yanına koydu.
Orada kocasının koltuğuna oturup ,
Saatlerce gülleri ve fotoğrafı seyretti. Sessizce…
Bitmek bilmeyen bir yıl geçti. Yapayalnız ve hüzün dolu bir yıl…
Sonra bir sabah kapı çalındı tıpkı eski günlerdeki gibi…
Kıpkırmızı gülleri , üzerinde küçük kartıyla birlikte eşikteydi.
Evlilik yıldönümünü kutluyordu.
Gülleri içeri aldı. Şaşkınlık içinde doğru telefona koştu.
Çiçekçi dükkanını aradı. Onu bu kadar üzmeye kimin hakkı vardı?…
“ Biliyorum ” dedi , çiçekçi… “ Eşinizi geçen yıl kaybettiniz…
Telefon edeceğinizi de biliyordum…
Bugün size gönderdiğim gülleri çok önceden ısmarlamış ,
Parasını da ödemişti. Hep böyle yapardı zaten…
Hiç şansa bırakmazdı. Dosyamda talimat var.
Bu çiçekleri size her yıl göndereceğim.
Bir de özel kart vardı , kendi el yazısıyla.
Bilmeniz gerek diye düşünüyorum…
Ölümünden sonra çiçeklere iliştirmemi istediği kart…”
Gül hıçkırıklar  içinde teşekkür ederek telefonu kapattı…
Parmakları titreyerek zarfı açtı…
“ Güller , senin kapıyı açmadığın güne dek gelmeye devam edecek.
O gün çiçekçi beş ayrı zamanda gelip kapıyı çalacak ,
Eve dönüp dönmediğini kontrol edecek.
Beşinciden sonra emin olarak gülleri ona verdiğim yeni adrese getirip ,
Seninle yeniden ve ebediyen kavuştuğumuz yere bırakacak…”

//